ΣΗΜΕΡΑ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΤΥΛΙΑΝΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Στυλιανός... ο Άγιος που προσεύχονται οι μητέρες για τα μωρά τους.

Θεωρείται ο προστάτης των βρεφών και των νηπίων. Στις εικόνες, οι αγιογράφοι τον απεικονίζουν να κρατά πάντοτε ένα νήπιο στην αγκαλιά του προστατεύοντας το. Παρότι ο ίδιος δεν είχε ποτέ οικογένεια θεωρείται ο Άγιος στον οποίο προσεύχονται οι μητέρες την υγεία των παιδιών τους.




Ποιος όμως ήταν ο Στυλιανός πραγματικά;

Οι πηγές είναι ελάχιστες και οι πληροφορίες ακόμη λιγότερες. Θεωρείται ότι έζησε μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα στην Παφλαγονία, μια χώρα της Μικράς Ασίας στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.
Αυτό στο οποίο συγκλίνουν όλοι οι βιογράφοι του είναι πως προερχόταν από ιδιαίτερα εύπορη οικογένεια. Λέγεται πως όταν πέθαναν οι γονείς του, ο ίδιος μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς γιατί δεν άντεχε να ζει με άνεση τη στιγμή που υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν να φάνε.

Ο ίδιος δεν παντρεύτηκε ποτέ ούτε και απέκτησε παιδιά. Προτίμησε τη μοναχική ζωή και έζησε ως αναχωρητής.

Μια από τις εκκλησιαστικές παραδόσεις λέει πως ο ίδιος ζούσε απομονωμένος σε ερημική περιοχή και πως την τροφή του προμήθευε καθημερινά ένας Άγγελος.

Είναι άγνωστο πως δημιουργήθηκε η φήμη του προστάτη των βρεφών. Όμως όπως σημειώνεται στη βιογραφία του, γυναίκες με τα μωρά τους τον επισκέπτονταν συχνά για να ζητήσουν τη βοήθεια του στο να ξεπεραστούν σοβαρές ασθένειες που τα ταλαιπωρούσαν.

Μια από τις ετοιμολογίες του ονόματος του παραπέμπει στο ρήμα «στυλώνω». Οι γονείς θεωρούσαν πως ο Άγιος «στυλώνει» στερεώνει δηλαδή τα παιδιά τους.

Σε κάποιες περιοχές το όνομα Στέργιος θεωρείται παραλλαγή του Στέλιος.

Στον Άγιο Στυλιανό προσεύχονται και οι γυναίκες εκείνες που αδυνατούν να κυοφορήσουν ή έχουν προβλήματα στην εγκυμοσύνη τους, ενώ πολλές όταν γεννούσαν παιδιά τα οποία αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, τα έταζαν στον Άγιο, χαρίζοντας τους το όνομα Του.

Ο Άγιος Στυλιανός ο Παφλαγόνας τιμάται από την Εκκλησία στις 26 Νοεμβρίου κάθε χρόνο. 

ΠΗΓΗ: http://www.dogma.gr/      

Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΄50 ΄60 ΄70 - Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ !!!!

Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΄50 ΄60 ΄70

Σύμφωνα με τις στατιστικές, όλοι εμείς που είμασταν παιδιά τις δεκαετίες του ΄50 ΄60 ΄70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.
Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.



Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας, ο Μικρός Ήρωας κι ο Μικρός Σερίφης κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.


 Θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.



Το γάλα μας το έφερνε ο γαλατάς ή μέσα σε γυάλινα μπουκάλια με αλουμινένια καπάκια ή μας το άδειαζε από μεγάλες καρδάρες στην κατσαρόλα στην εξώπορτα.


Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο, σιγοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι για φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία.

Οι παπλωματάδες, οι καρεκλάδες οι γανωτζήδες οι ακονιστές κι οι τσαγκάρηδες είχαν πολύ δουλειά. Στην κεντρική λεωφόρο ένα πλήθος από λούστρους με καλογυαλισμένα κασελάκια που λαμποκοπούσαν περίμεναν πελάτη. Και σε κάποια γωνιά σε μια καμαρούλα 2Χ2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας

Με πόση χαρά ακολουθούσαμε Κυριακή πρωϊ τον πατέρα στο καφενείο και απολαμβάναμε επί ώρες μια κουταλιά βανίλια, το γνωστό υποβρύχιο μέσα σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ή τρώγαμε το μεζέ του ούζου και του αφήναμε το ούζο ξεροσφύρι. Κι ύστερα με το ποδήλατο πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο κι εκείνος να μας ρίχνει κλεφτές ματιές κάθε που σήκωνε το κεφάλι του απ το τραπέζι με την πρέφα ή το τάβλι. Και το μεσημέρι της Κυριακής μετά το οικογενειακό γεύμα πόση πίκρα όταν έφευγε για το γήπεδο χωρίς εμάς γιατί ήταν μεγάλο παιγνίδι και με πόση λαχτάρα περιμέναμε να ακούσουμε την περιγραφή απ το ραδιόφωνο. Γεωργίου, Φώσκολος, Λογοθέτης κι αργότερα απ την τηλεόραση Διακογιάννης, Φουντουκίδης, Κατσαρός.



Τα καλοκαίρια μπάνιο με το πούλμαν ή πάνω στις καρότσες των αγροτικών ή με φορτηγά ή άντε με προϊστορικά λεωφορεία που ζεμάταγαν σαν την κόλαση στις κοντινές παραλίες, Καβούρι Βουλιαγμένη, Βάρκιζα άντε και στη Λουμπάρδα ή απ την άλλη μεριά Ραφήνα Νέα Μάκρη Κόκκινο λιμανάκι. Γελάγαμε με κάτι χοντρές γριές που κάνανε μπάνιο με τα κομπιναιζόν, Πέφταμε κάτω και χτυπιόμασταν όταν βλέπαμε κάποιους με το ένα χέρι να κρατάνε τυλιγμένη την πετσέτα γύρω τους και με το άλλο να προσπαθούν να βγάλουν το μαγιό και να βάλουν το εσώρουχο και το παντελόνι. Σιχαινόμασταν τα κεφτεδάκια ή τα ντολμαδάκια στην αμμουδιά. Και το νερό που πίναμε ήταν πάντα χλιαρό.

Πίναμε νερό απ το λάστιχο του κήπου (τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα), τρώγαμε λουκουμάδες με ζάχαρη, κουλούρι και τριγωνάκι κεφαλοτύρι από τον πλανόδιο κουλουρά έξω απ την εκκλησία, αμφίβολης καθαριότητας τυρόπιτες και σάμαλι ( Δεν έχω ξαναδοκιμάσει από τότε τέτοια νοστιμιά), κοκ και κορνέ με σαντιγύ, και πάστες νουγκατίνες σοκολατίνες και σεράνο.

Τρώγαμε τόνους κεφτέδες με πατάτες τηγανιτές αλλά ποτέ δεν είμασταν υπέρβαροι γιατί γυρνάγαμε όλη μέρα στους δρόμους και τις αλάνες παίζοντας.Περνάγαμε ώρες έξω απ το σπίτι φτιάχνοντας πατίνια με ρουλεμάν και σανίδια και κατεβαίναμε τις κατηφόρες τις γειτονιάς απλά για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο. Κι όταν σηκωνόμασταν μέσα απ τους θάμνους που καταλήγαμε, μαθαίναμε πώς να διορθώνουμε το πρόβλημα των φρένων. Για να μη ξαναπληγώσουμε τα γόνατα μας και να μην αποκτήσουμε ευμεγέθη καρούμπαλα στο κέντρο του μετώπου μας Κι αν τα αποκτούσαμε τα πατάγαμε με εκείνα τα μεγάλα τάληρα για να μη φουσκώσουν.

Πηγαίναμε σχολείο και τα Σάββατα. Τρείς μέρες πρωι, τρείς μέρες απόγευμα. Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη πρωί και την πρώτη ώρα Μαθηματικά. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το χέρι κάποιου καθηγητή να μας σηκώνει απ τη φαβορίτα ή να μας τραβάει τα αυτιά, η να μας ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα. Κι η βίτσα, συνήθως από μουριά να μας πληγώνει την παλάμη. Οι πράξεις μας ήταν δικές μας και οι συνέπειες θα βάρυναν εμάς

.

Μπλέ κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη  κορδέλλα στα μαλλιά. Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες και τα αγόρια που περίμεναν στο τέρμα του λεωφορείου.

.Θυμάστε τα πάρτυ γενεθλίων με 15 αγόρια και δύο κορίτσια, (Ποιος να αφήσει την κόρη του να πάει) με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ ΤΑΜ, πατατάκια τσίπς και σπιτικό κέϊκ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς. Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλούζ σε συνεννόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μείνουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Την απίστευτη φράση ΤΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή μας

Τα καλοκαιρινά βράδια τα βγάζαμε ή στα σκαλιά παρέες παρέες, ή παίζοντας κρυφτό  ή στα καλοκαιρινά σινεμά με τα χαλίκια, τις καρέκλες με το πλαστικό σκοινί, τις βουκαμβίλιες στη μάντρα , τον πασατέμπο και την πορτοκαλάδα ΠΑΡΘΕΝΩΝ. Αξέχαστα χρόνια.

.Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς απ τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε έκρηξη σε καινοτομίες και νέες ιδέες. Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες και υπευθυνότητα και μάθαμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα. Μεγαλώσαμε σαν παιδιά με τις χαρές και τις λύπες, μας. Ζήσαμε. Και θα εξακολουθήσουμε να ζούμε όσο μας χρωστάει ο Θεός, σε πείσμα όλων αυτών που μας πλαστικοποίησαν τη ζωή με δικές τους ιδέες και για δικό τους όφελος.

ΠΗΓΗ: http://ninacouletaki.wordpress.com/

Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ !!!!!

ΣΤΡΕΣ, ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟ ΕΦΕΡΕ Η ΨΗΦΙΑΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ 

Η ψηφιακή εποχή «βλάπτει σοβαρά την πνευματική υγεία» προειδοποιούν Βρετανοί ερευνητές και βουλευτές υποστηρίζοντας για άλλη μία φορά ότι τα βίαια βιντεοπαιχνίδια, η ανταλλαγή φωτογραφιών ερωτικού περιεχομένου μέσω κινητών τηλεφώνων και κοινωνικών δικτύων και ο κυβερνοτραμπουκισμός ενισχύουν ανησυχητικά τα ψυχολογικά και διατροφικά προβλήματα, τη βία και τον αυτοτραυματισμό σε αγόρια και κορίτσια κάτω των 18.

Σε έκθεσή της η Επιτροπή Υγείας του βρετανικού κοινοβουλίου ζητά εκτεταμένες έρευνες για τις επιπτώσεις της ψηφιακής εποχής στον χαρακτήρα, τον ψυχισμό και τις καθημερινές επιλογές των παιδιών και των εφήβων αναγνωρίζοντας ότι οι έξυπνες συσκευές, τα κοινωνικά δίκτυα και η εικονική πραγματικότητα είναι πλέον αναπόσπαστο τμήμα της «πραγματικής ζωής». «Πάρτε για παράδειγμα τους νταήδες του σχολείου, παλιά τα προβλήματα σταματούσαν στο σχολικό χώρο, τώρα ο κυβερνοεκφοβισμός σε ακολουθεί παντού, όλες τις ώρες τις ημέρας και της νύχτας» υπογραμμίζει η πρόεδρος της επιτροπής, Σάρα Γουόλαστον που ασκούσε την γενική ιατρική για 24 χρόνια προτού εκλεγεί βουλευτής των Συντηρητικών.

Σύμφωνα με τελευταία στοιχεία στη Βρετανία, τουλάχιστον ένα στα τρία παιδιά ζητά βοήθεια για να αντιμετωπίσει ψυχολογικά θέματα και οι υπηρεσίες των ιατρικών κέντρων δηλώνουν αδυναμία να ανταποκριθούν στον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό περιστατικών. «Δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η αύξηση αυτή οφείλεται 100% στην ψηφιακή κουλτούρα, όμως αυτό που έχουμε διαπιστώσει είναι ότι η ψηφιακή κουλτούρα έχει κάθε δυνατότητα να ενισχύει το στρες, το άγχος και τους φόβους παιδιών, γιατί είναι πάντα και παντού παρούσα» αναφέρεται στην έκθεση της βρετανικής επιτροπής.


ΙΩΑΝΝΑ ΝΙΑΩΤΗ


(ΠΗΓΗ: WWW.GUARDIAN.CO.UK

ΠΗΓΗ : http://www.enet.gr/