ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!!!!

ΝΑ ΤΙΣ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΙΣ ΜΑΝΕΣ ΣΑΣ ΜΩΡΕ!!!!!!



ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΛΑΣΜΑ ΣΤΗ ΓΗ ΠΟΥ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ.

ΝΑ ΤΙΣ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΙΣ ΜΑΝΕΣ ΣΑΣ ΜΩΡΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΟΣΟ
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ!!!!!
Την δική μου την ΜΑΝΑ την αγάπησα πολύ. Πάντα όσο ζούσε ήταν ο φύλακας Αγγελός μου όπως εξάλλου και όλες οι Μάνες του κόσμου, οι αληθινές.

Όμως όταν την έχασα, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου, τότε συνειδητοποίησα τι πραγματικά ήταν για μένα και τότε σε κάποια δύσκολη στιγμή για μένα έγραψα για ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΜΑΝΑ
κάποια λόγια του θέλω να μοιραστώ μαζί σας σήμερα !!!!!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΛΟΙΠΟΝ ΣΕ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΙΠΟΥΝ!!!!
.....Χθές το βράδυ σ΄ονειρεύτηκα και πάλι,

άδεια η ψυχή μου από την μεγαλοσύνη σου.

Μου λείπεις!!!

Πολύ μου λείπεις!!!

Άδεια η ζωή μου χωρίς την έγνοια σου.

Μου λείπεις!!!

Πολύ μου λείπεις!!

Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και οι ψυχές που φεύγουν,

χορταίνουν από γαλήνη στον Άδη.

Γιαυτό έρχεσαι κοντά μου Πανέμορφη,

κάθε βράδυ, συντροφικά, γαλήνια και με γεμίζεις φώς.

Μου λείπεις!!!!

Πολύ μου λείπεις!!!

Άγγελέ μου, Άρχηγέ μου, ακόμη και στον ύπνο μου,

απλώνεις τα φτερά σου, που στάζουν φως και λάμψη.

Ήλιε μου, το χαμόγελό σου μου δίνει φως και δύναμη,

για την νέα μέρα που γεννιέται.

Μου λείπεις!!!

Και θα λείπεις από της ζωής μου την βαρβαρότητα,

άυλο πλάσμα εσύ, ως την στιγμή, εκείνη την στιγμή,

που η ψυχή μου χορτάτη από ύλη και πόνο θα έρθει κοντά σου...

και συ... θ΄ανοίξεις τα φτερά σου και θα με γεμίσεις πάλι με φώς!!!!!

Πόσο μου λείπεις μαμά !!!!!!!!!........

Σύνταξη κειμένου: Τέσσυ Νικολαίδου Λευτάκη

ΜΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΜΑ - ΑΓΓΕΛΟΣ Η ΔΥΝΑΣΤΗΣ ??

Αν δεν έχεις μισηθεί ποτέ από το παιδί σου,
δεν υπήρξες πραγματικός γονιός.
(Bette Davis, 1908-1989, Αμερικανίδα ηθοποιός)


Λίγα πράγματα στον κόσμο είναι τόσο σημαντικά όσο η μαμά μας. Ο άνθρωπος που μας φέρνει στον κόσμο, που μας φροντίζει, μας μεγαλώνει, μας αγαπάει και μας βάζει πάνω απ’ όλα. 
   
          

Η μητρική αγάπη έχει χιλιοτραγουδηθεί, έχει εξυμνηθεί, έχει τη δική της παγκόσμια ημέρα, θεωρείται ιερή και τόσο δυνατή, που υπερβαίνει τα πάντα.

Της έχουμε προσδώσει σχεδόν μαγικές ιδιότητες και οι περισσότερες γυναίκες τις αποδέχονται – ίσως επειδή για πάρα πολλούς αιώνες ο μοναδικός τομέας όπου επιτρεπόταν σε γυναίκα να δράσει και να διαπρέψει ήταν αυτός της μητέρας.

Κάποιες θεωρίες ρίχνουν το φταίξιμο για όλα τα στραβά που έχουμε ως ενήλικες στο τι (δεν) μας έκανε η μάνα μας. 
Για όλα φταίει εκείνη. Βολικό, ε;

Εντάξει, δεν χρειάζεται πτυχίο ψυχολογίας για να γνωρίζουμε ότι 
οι άνθρωποι που μας μεγαλώνουν, διαδραματίζουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην ψυχοσύνθεσή μας, διαμορφώνοντάς την λίγο πολύ, είτε με τις πράξεις τους είτε με την απουσία πράξεων.

Πράγματι, η μαμά είναι σημαντική, αν και για κάποιους ανθρώπους πιο σημαντικό ρόλο μπορεί να έπαιξαν ο μπαμπάς, μια γιαγιά, μια θεία… 
Δεν είναι όλες οι οικογένειες το ίδιο.

Πράγματι, δεν είναι όλες οι οικογένειες το ίδιο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, τι γίνεται με όσους και όσες από μας δεν μεγαλώσαμε σε μια οικογένεια σαν αυτή στο Μικρό σπίτι στο λιβάδι;

Πώς νιώθουμε όσες/οι από μας είχαμε μια μαμά, που δεν μας αγάπησε όπως ορίζει το αναγνωστικό του σχολείου; Μια μαμά που, αντίθετα, μπορεί να μας έβλαψε· όχι απαραίτητα με δόλο, αλλά εγκλήματα γίνονται και κατά λάθος.

Το πρόβλημα σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι μόνο να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να πορευτούμε όπως-όπως στη ζωή μας, προσπαθώντας (και καταφέρνοντας) να συμφιλιωθούμε με τα τραύματα που μας προκάλεσε η μητέρα μας. 
Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα, κρυμμένο κατά τη γνώμη μου, είναι η μοναξιά που νιώθουμε. Η κοινωνική μοναξιά και οι τύψεις.

Όταν η μάνα εκθειάζεται παντού σαν σχεδόν υπεράνθρωπος, σαν μαγική οντότητα που γίνεται πάντα θυσία για τα παιδιά της, όσες/οι από εμάς είχαμε μαμάδες που μας έβλαψαν με τη στάση τους (ή και με την «αγάπη» τους), καταλήγουμε να νιώθουμε εξωγήινοι.

         

Σε ποιον να πούμε: «Η δικιά μου μάνα όχι μόνο δεν ήταν άγγελος, αλλά δεινοπάθησα μαζί της»; Πού να ομολογήσουμε ότι: «Η δικιά μου μάνα καλύτερα να μην είχε γίνει μητέρα»; 

Θα μας κατανοήσουν ή θα μας βρίσουν ως αχάριστα γομάρια;

Είναι τεράστιο κοινωνικό ταμπού να λέμε κακά λόγια για τη μαμά μας, αφού οι μανάδες θεωρούνται μισό σκαλοπάτι κάτω απ’ τους αγγέλους.

Ούτε καλά-καλά μέσα μας δεν τολμάμε να ομολογήσουμε ότι ναι μεν αγαπάμε τη μαμά μας, αλλά ταυτόχρονα τη μισούμε ή εξοργιζόμαστε 

μαζί της ή σκιζόμαστε μέσα μας για τον τρόπο που μας αδίκησε.

Οι τύψεις παραμονεύουν. Νιώθουμε σκουπίδι που έχουμε το θράσος να μην εκτιμάμε την ίδια μας τη μάνα.

Ξεχνάμε ότι οι μαμάδες δεν βγαίνουν από κάποιο εργοστάσιο κατασκευής υπεράνθρωπων. Είναι άνθρωποι. Σαν όλους. Με προσωπικά τραύματα, εσωτερικές συγκρούσεις, αδυναμίες. Αλλά όχι, δεν τους επιτρέπεται να είναι άνθρωποι – πρέπει να γίνουν κάτι παραπάνω για τα παιδιά τους.
           

Έτσι λοιπόν, και οι μανάδες ενοχοποιούνται, όταν δεν είναι αυτό το παραπάνω –αυτοί οι υπεράνθρωποι– αλλά και τα παιδιά τους ενοχοποιούνται, όταν ξέρουν ότι έχουν αδικηθεί φριχτά από τη μάνα τους αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν πουθενά.

Η θρησκευτική λατρεία της μάνας τσαλακώνει πολλούς ανθρώπους – και μητέρες και παιδιά.
Πιο τραγικό από το να έχουμε μια μαμά που μας αδίκησε ή μας έβλαψε είναι το να μην μπορούμε πουθενά να το πούμε και να λάβουμε λίγη κατανόηση. Δυο φορές μόνοι/ες.


Πηγή: http://lolanaenaallo.blogspot.gr/